Kontrrewolucja
Stalina

Bolszewicy i ich sojusznicy wiedzieli, że rewolucja nie mogła przetrwać w izolacji. W latach 1918 i 1919 były rewolucyjne ruchy w Europie, ale nie połączyły się z rewolucyjną demokracją w Rosji. Więc państwa zachodnie mogły skoncentrować swoje siły na próbie zmiażdżenia tej demokracji. Doprowadziło to do ogromnego chaosu lat wojny domowej (1918-21), która zniszczyła w znacznej mierze świat pracy, a więc podstawę rewolucji.
Między Leninem a Stalinem była przepaść. Stalin doszedł do władzy w latach 1928-29. Lecz korzenie jego władzy sięgają czasów wojny domowej. Robotnicy z roku 1917 nie byli już w fabrykach w 1921 r. Rewolucja czerpała siły z buntu tzw. dołów społecznych. Stalin wzmacniał się wraz ze zniszczeniem tej siły. Stalin przewrócił wszystko, o co ludzie walczyli w 1917 r. i fizycznie eliminował wielu z aktywistów tamtego roku, ponieważ zachowali oni pamięć rewolucji. Na początku lat 30-cych wszystko jest przewrócone do góry nogami, osiągnięcia demokracji pracowniczej są zlikwidowane.